अनय by Dr. Aruna Dhere !

अरुणा ढेरे : अनय

अनय
नक्षत्रांच्या गावातून उतरली होतीस तू त्याच्या घरात;
मेघश्याम आभाळाची ओढ तुझ्या रक्तातच होती
हे समजलं होतं त्याला, अगदी पहिल्यापासून.
तुझ्या बाईपणाची जात विजेची, शेजेला घेता न येणारी
ओळखून होता तो आतून, आतून, खोल मनातून.

तुझ्या झिळमिळ स्वप्नांच्या मोरपिसांना...

त्याने कधी देऊ पाहिले नाहीत आपले डोळे,
आणि नाही गढूळ केले कधी तुझ्या देहात हिंदकळणारे
धुंदमदिर निळे तळे.

त्याच्या मृण्मय आयुष्यात उमटली होती
अमराचा आळता लावलेली तुझी पावले.
घरात तुझ्या असण्याचा अविनाशी गंध होता;
काठोकाठ भरून होता तो नुसत्या तुझ्या आसपास वावरण्याने;
तुझ्याशी खोलवर कृतज्ञ होता.

पाहिलं त्यानं तुला उंच बेभान उसळताना;
रात्रीच्या रसज्ञ काळ्या अंधारात मिसळताना;
मधुर विषाचे घोट खुळ्या ओठांनी आकंठ घेताना;
पिसावताना, रसावताना,
अस्तित्वाचा कण न कण
प्रेमाच्या चेहर्‍यावर उत्कट उधळून देताना.

कळली त्याला तहान तुझ्या तृप्तीला लागलेली अतृप्तीची;
दुःखाचं नख लागलेल्या काळजाची तडफड कळली शर्थीची;
कळली कशी असते प्रेमात स्त्री भरतीची आणि सरतीची.

तू हरलीस हे त्याला कळलं, पण निरर्थाच्या वाटेवर
हरवली नाहीस, स्वत्व सांभाळून उरलीस तशीच, हेही कळलं.
त्यानं पुढं होऊन तुझ्या पापणीवरचा शोक टिपला,
त्या क्षणी, राधे तुला तुझा पुरुष भेटला.
पुरुष जो क्षमा करून नाही ऋणी करत;
पाठ फिरवून नाही उणी करत;
घेतो समजून, सावरतो, आवरतो, उराशी धरतो;
आपल्या नसलेल्या स्वप्नांसाठीही आपल्या काळजाचं घर करतो.

राधे, पुरुष असाही असतो !...

-----------------------------------------------------------

Farach arthapurna....Arunajincha Krishnakinara he pustak me kiti wela navyane wachte tarihi mala guntawun thevta...ashi books, ashya kavita lihun tyanni khup khup anand aplyala dila ahe...tyanna khup sare thanks ani shubheccha...!
--Sanika
-----------------------------------------------------------

तेव्हा एक कर ! -- By नारायण सुर्वे

तेव्हा एक कर !
जेव्हा मी या अस्तित्वाच्या पोकळीत नसेन
तेव्हा एक कर
तू निशंक मनाने डोळे पूस
ठीकच आहे, चार दिवस धपापेल जीव गदगदेल !
उतू जाणारे हुंदके आवर कढ आवर,
नवे हिरवे चुडे भर उगीचच चिरवेदनेच्या नादी लागू नको !
खुशाल; खुशाल तुला आवडेल असे एक नवे घर कर
मला स्मरून कर, हवे तर; मला विस्मरून कर !
--नारायण सुर्वे
-----------------------------------------------------------------
Very well thoughts! ....true love again !
--Sanika
-----------------------------------------------------------------

I love you ! -- By Anonymous

I love you.
It's not a weight you must carry around.
I love you.
It's not a box that holds you in.
I love you.
It's not a standard you have to bear.
I love you.
It's not a sacrifice I make.
I love you.
It's not a pedestal you are frozen upon.
I love you.
It's not an expectation of perfection.
I love you.
It's not my life's whole purpose (or your's).
I love you.
It's not to make you change.
I love you.
It's not even to make you love me.
I love you.
It's as pure and simple as that.
--Anonymous

---------------------------------------------------
I wish I knew who's the author of these wonderful bunch of thoughts ! Very genuine and true to the heart he/she must have been !!
--Sanika
---------------------------------------------------

What's in the name? Everything!

आज तुझं नाव ठेवायचा दिवस. आजपासून तुला संबोधून संवाद सुरु होइल. And on this very day, we commit to ourselves a few things. हे लिहून ठेवून तुला कधितरी पुढे दाखवू आणि तेव्हाच आम्हाला पडताळूनही बघता येईल कि प्रत्यक्षात तसं वागण्यात आम्ही सफल झालो का आणि त्यामुळे तुझं काही नुकसान तर झालं नाही ना.
स्वतःला मूल होणं हा एक विलक्षण अनुभव आहे. सगळंच अकल्पित आणि चकित करून टाकणारं आहे. इथे पोचल्यावर अगदी नक्कीच जाणीव होते कि आपल्या समजुतीच्या अवाक्याबाहेरची शक्ती सगळं घडवून आणते आणि आपण फक्त पाहत राहतो. तुला ज्याक्षणी माझ्या आतून बाहेर येताना पाहिलं तो क्षण मला खरंच थिजवून टाकणारा होता. माझं मूल वगैरे काहीही भावना मनात नव्हती तेव्हा. होतं केवळ प्रचंड आश्चर्य ! आणि नव्हती का म्हणू, अजूनही नाही आहे अशी काही भावना. अशी चमकू नकोस. खलिल जिब्रानच्या ओळी आता पुरेपुर पटत आहेत. “तुमची मुलं ही तुमची नाहीत. जीवनप्रवाहाची ती अपत्ये आहेत. ती तुमच्यातून आलीत. तुमच्यापासून निर्माण झाली नाहीत. त्यांना फक्त प्रेम द्या. तुमचे विचार देऊ नका.” आमचा असा दृढ विश्वास आहे की प्रत्येक जीवाचा, त्यातील आत्म्याचा एक निश्चित उन्नती मार्ग असतो, काही अपेक्षित जीवनउद्दीष्टे असतात जी पुरी होण्यासाठी, त्याची आत्मिक प्रगती होण्यासाठी नवा जन्म घेतला गेलेला असतो. त्यानुसार, तुला तुझ्या या प्रवासात लागेल ती मदत देण्याचं काम आम्हाला नेमून दिलं आहे असं आम्ही समजतो. आम्ही देखिल तुझ्या थोडेसे आधी प्रवास सुरु केलेले तुझे सहप्रवासीच आहोत. हा अफाट पसारा आम्ही सुद्धा आमच्या आकलनशक्तीने जमेल तसा समजून घ्यायचा प्रयत्न करतोय. तेव्हा तुला कधी अधिकारवाणीने हेच कर, हे करू नकोस, अशीच वाग, अशी रहा असं आम्ही सांगणार नाही. आम्हाला लागलेले खाचखळगे तुला जरूर सांगू पण तुला मार्गनिवडीचं स्वातंत्र्य अगदी नेहेमी असेल. अगदी लहानपणापासून तुला काय आवडतं याचं भान आम्ही आमच्या आवडीनिवडींच्या पलिकडे जाऊन ठेवू आणि त्याचा आदर करू. तुला विचारू तुझं मत अगदी छोट्यात छोट्या गोष्टीत. कारण तुला त्याच परमशक्तिने दिलेली एक विचारशक्ती असणार आहे, अभिव्यक्ती असणार आहे ज्याला प्रोत्साहन देणं आमचं काम आहे. या समाजात आपण राहतो म्हणून तुला जसं आज एक नाव मिळतं, तसाच जन्माने एक धर्म मिळतो, एक जात, पोटजात मिळते, आपल्या दोन्ही घरात चालणारे रीतिरिवाज, संस्कार मिळतात. हे सगळं आणि असंच बरंच काही आपसूकच मिळत जात असलं तरी तुझ्या विचारांनी तू यातलं काय योग्य, काय अयोग्य, काय तू जपावंस आणि काय तू बदलावंस हे ठरवायला मुक्त आहेस. अशी मोकळीक तुला नेहेमीच असेल. तू मुलगा म्हणून वाढण्याचा प्रश्नच नाही कारण तू मुलगी रूपाने इथे आली आहेस. पण तू एक मुलगी म्हणूनही वाढू नयेस तर एक माणूस म्हणून वाढावंस, जगावंस, जगणं अनुभवावंस असं खूप वाटतं. समाजातल्या याही भेदात तू कधी अडकू नयेस तर त्यापासून बंधमुक्त जगावंस. कुठ्ल्याच बाबतीत केवळ आम्हाला, समाजाला छान वाटावं म्हणून स्वतःच्या मनाविरूध्द, इच्छेविरूध्द जगण्या-वागण्याचं, स्वतःला योग्य वाटणारे विचार दाबण्याचं दडपण तू घेऊ नयेस. तू मुक्त असावंस, मुक्तं जगावंस. तूझं "तू" असणं आम्ही स्विकारू शकलो तरच आम्ही स्वच्छ प्रेम करू शकू तुझ्यावर. आपल्या नात्याचा आधार फक्त स्वच्छ, निस्वार्थी, निरपेक्ष प्रेम असावं, आणखी काहीच नको.
तुझ्यासाठी तशी बरीच नावं सुचली. निसर्गाची प्रत्येक निर्मिती निर्विवाद सुंदरच असते म्हणून तुला "तन्वी" म्हणावंसं वाटलं. तू स्वच्छंदे खूप फिरावंस, जीवनमार्गात खराखूरा भरपूर प्रवास करून अनुभवसंपन्न व्हावंस म्हणून "राही" म्हणावं वाटलं. आयुष्यात अनेक वेळा अनेक रूपात सापडू शकणारं उत्कट प्रेम, ज्यामुळे एक प्रकारची अद्भूत शांती, तृप्ती, श्रीमंती आणि समाधान अंतरात नांदतं, असं सशक्त प्रेम तुला समजावं म्हणून "राधा" म्हणावंसं वाटलं. नम्रपणा, सरळमार्गीपणा आणि सच्चाई या गुणांचं प्रतिक म्हणून "रूजुता" म्हणावं वाटलं. पण या सगळ्या सगळ्यापेक्षा महत्व वाटतं ते तू मुक्त असावंस, मुक्तं जगावंस यालाच, आणि म्हणून मुक्त अशी तू "मुक्ता", बंद शिंपल्याच्या पेटीतून आपली स्वतःची स्वतंत्र गुणवैशिष्टे घेऊन निपजलेल्या मोत्यासारखी तू "मुक्ता" !
मोठेपणी हे नाव तुला फारसं भावलं नाही तर ते बदलायलाही तू मुक्त असशीलच ! :)

Baby Trilogy -- by Baisali Chatterjee Dutt

1
To the baby in My Womb

I don't know your name - yet.
I haven't looked into your eyes
or smiled at your smile.
But the very instant, the very moment,
I saw your black and white tadpole-like figure
swimming on the screen,
I blinked away tears of a strange new love.
Immediately, I grew ten pairs of arms
so that I could cuddle you, protect you,
clothe you, feed you, warm you.
I sprouted eyes at the back of my head
so that I could watch you, follow you,
gloat over you, worry over you,
cry over you, for you, with you.
And immediately,
my heart grew larger and larger
so that I could store this strange new love
I felt for you.

I don't know your name - yet.
But my heart is full to bursting,
with this strange new love
that you have given birth to.

2
The day before

The day before, I sit here and wonder
will I laugh or cry when I see you
for the first time.
I wonder who will you look like
and may be even love more-
your father or me ?
I wonder about your first smile,
your first step, your first word.
I wonder about your dreams
and whether they'll be the same as
the ones I dream for you.
I think about the way you kick
as I write these lines
and the wonder I felt
the first time you kicked,
and how, after tomorrow,
I won't feel those kicks again.

The day before I sit here in wonder
and wonder how tomorrow,
you will change my life forever.

3
At Last I Know

Here you are. At last.
Here, in the world.
Here, in our home.
Here, in my arms.

And now, I finally know your name, your face.
But I also know more than I ever thought I would.
I now know the smell of innocence.
I now know the touch of purity.
I now know what it is to hold a piece of my heart in my hands.
I now know the value of a ten-minute snooze.
I also know those peaceful nights of slumber are a thing of the past.

But the single, most important thing is that
at last, after nine months of waiting and wondering,
I now know you.

-- Baisali Chatterjee Dutt

--------------------------------------------------------
Very nice piece of thoughts. one must experience it to feel the same.
--Sanika
--------------------------------------------------------

RAINBOWS ---- by Khahlil Gibran

If I could catch a rainbow
I would do it just for you.
And share with you it's beauty
On the days you're feeling blue.
If I could build a mountain
You could call your very own.
A place to find serenity
A place to be alone.
If I could take your troubles
I would toss them in the sea.
But all these things I'm finding
are impossible for me,
I cannot build a mountain
Or catch a rainbow fair
But let me be...what I know best,
a friend that's always there.

~Khahlil Gibran~

ओंडके --- by Mandar Gadre

जा, तू जा सखी माघारी.
नको आज गळामिठी, नकोच आज गाठभेट.
उद्या, परवा, तेरवाही नकोच.
जाऊ दे थोडे दिवस, सरू दे थोडे महिने.
वेडाबाई, रोजच तर भेटतेस!
.. निदान तुझी आठवण तरी येऊ देशील का नाही?

नकोच. रोज नको दिसू तशी, रोज नको सापडू अशी.
चंद्र-सूर्य संध्याकाळ, शब्द-सूर रानफुलं -
कशातच शोधलं नाही तुला, किती दिवसात.

गर्दीत मिसळून जाऊ दोघं.
भरकटू दूर, दूर तिरपांगड्या दिशा निवडून.
थोडी जा दृष्टीआड, थोडी हाकेच्या पलीकडे.

जरा बघू एकटंच चालून. पाहू वेगात धावून.
खाऊ चार धक्के एकटेच, देऊही दोन लावून.
ठरवून हरवून जाऊ, असं म्हण फार तर.

डोंगरद-यात हिंडताना
रानफुलांचा चुकार वास छाती भरभरून घेताना,
रात्री उघड्यावर पहुडल्यावर
चांदण्याचा स्पर्श होताना,
झ-याच्या अलिप्त खळखळीबरोबर
सुरेल तान छेडताना
जेव्हा तू कडकडून आठवशील,
जेव्हा तुझा गंध-सूर-स्पर्श यांनी
आणि यांनीच
माझा जीवताप शमेलसा वाटेल
तेव्हा निघेन परत यायला.

आणि तूही गेली असशील
सातासमुद्रापार निघून,
उडवला असशील घोडा चौफेर,
घातले असशील मातीत हात
आणि फुलवले असशील मोती.
दाणेदार अक्षरात गोंदले असशील
तुझे हळुवार चांदणबोल.
जेव्हा - आणि जर! -
तुला त्या मातीत
माझा रापलेला चेहरा पुन्हा दिसेल,
त्या शब्दांत माझा सूर ऐकू येईल,
आणि माझी कडकडून आठवण होईल,
तेव्हा - आणि तरच -
नीघ परत यायला.

पण परतीची वाट
जरा भरभर चालशील ना?

-------------------------------------------------------
Farach sundar kavita...eka blog war sapadli..parwangi n gheta ithe post kelyabaddal aadhich mafi magte..but I wanted this in my collection...Gr8 Work Mr. Mandar Gadre ! Thanks...
--Sanika
-------------------------------------------------------