S-VYASA युनिव्हर्सिटी बंगलोर – एक अविस्मरणीय अनुभव

गेल्या ३-४ वर्षांपासून माझ्या एका प्रिय मैत्रिणीमुळे प्रेरित होवून योगाभ्यासाबद्दल मनात ओढ निर्माण झाली. तसे लहानपणापासून घर, शाळा, बालभवन मधे योगासनांशी ओळख झाली होती. घरी आईवडील आणि सासूसासरे देखिल योगासने करतात त्यामुळे त्यांचीही प्रेरणा होतीच. त्यामागची वैचारिक बैठक, अध्यात्मिक दृष्टीकोन, मन आणि शरीर यांचा स्वास्थ्यसंबंध याचा शास्त्रोक्त अभ्यास सुरु व्हावा यासाठी मी आखीव अभ्यासक्रम असलेला कोर्स शोधू लागले. मला हिसार हरयाणा मधे बसून हे सर्व करायचं होतं. पण हरयाणा राज्य मला अनोळखी आणि या राज्याला योगाभ्यास ही बराचसा अपरिचितच ! J तेव्हा computer वर distance yoga courses शोधताना S-VYASA (Swami Vivekanand Yog Anusandhan Sanshta) ही युनिव्हर्सिटी सापडली! लांबून योगासनं कशी शिकणार असा प्रश्न बरेच लोकांनी मला विचारला ! J युनिव्हर्सिटी ने पाठवलेली पुस्तके, CDs, सहा महिने अभ्यासून, assignments करून,  Yoga for Children या विषयावर research report करून, सुर्यनमस्कार, आसने, षट्क्रियांपैकी जलनेती, वमनधौती यांचा सराव करून ७ दिवसांच्या contact program साठी मी बंगलोरला जायचे योजले. मुक्ताच्या जन्मानंतर एवढे दिवस एकटीने कुठेतरी जाणे ही एक नवीनच गोष्ट होती. जवळजवळ ६ वर्षांनंतर असे स्वातंत्र्य अनुभवायचे बळ जनार्द्न आणि आईबाबांच्या मदतीने मिळाले. त्यांच्यावर तिला सोपवून मी निर्धास्तपणे निघाले.

मुख्य प्रशिक्षण आणि परिक्षण ७ दिवस व प्रवास धरून ९ पूर्ण दिवस असे हे adventure होते. विमानाने जाऊन सुद्धा लांबचा पल्ला होता. हिसार-दिल्ली २०० कि.मी. taxi , दिल्ली-बंगलोर १८०० कि.मी विमानाने, एअरपोर्ट बस आणि पुढे रिक्षा करून ३० कि.मी. नंतर युनिव्हर्सिटी चे सिटी ऒफिस गाठले. आणि त्यांच्या गाडीने पुढे ४० कि.मी. जाऊन जिगानी खेड्यात वसलेल्या युनिव्हर्सिटी परिसरात म्हणजेच प्रशांती कुटीरम ला पोचले. सकाळी ५.३० ला सुरू झालेला प्रवास रात्री ८ ला संपला. त्या गडद संध्याकाळी युनिव्हर्सिटी स्टाफ ने आम्हाला भेटून dormitory चा आणि प्रथम खानावळीचा रस्ता दाखवला कारण भोजन वेळ ८.३० ला संपणार होती. तेव्हाच लक्षात आले की इथे वेळेची शिस्त आहे ! नंतर एक खोली रिकामी झाल्याने मला आणि अजून एकीला ती देण्यात आली. ते एक प्रकारे बरेच झाले हे नंतर रोज ४.३० ला पहाटे उठायला लागल्यापासून समजले ! J त्या दिवशी पूर्ण प्रवासभर असे लोक भेटत गेले आणि गोष्टी घडत गेल्या की आपण योग्य करत आहोत, चांगल्या जागी जात आहोत याची परत परत खात्री वाटत राहिली. विमानात शेजारच्या सीटवर बसलेल्या बंगलोरवासीयाने स्वत:हून जवाबदारी घेऊन मला एअरपोर्टवर उतरल्यावर योग्य त्या बस मधे बसवून दिले. शिवाय बस कंडक्टरशी यंडूगंडू बोलून मला योग्य बसस्टॊपवर उतरवायची जवाबदारी दिली ! त्यानी पण मला बसचा रस्ता एका सभेमुळे बदलला तरी पत्ता परत बघून त्यातल्या त्यात जवळच्या थांब्यावर उतरवले. नंतरच्या रिक्षावाल्याने पण फार आढेवेढे न घेता २ च कि.मी. वर असलेल्या युनिव्हर्सिटी सिटी ऒफिसला शोधून पोचवले. त्या दारातच एक भला मराठी माणूस भेटला आणि नंतर युनिव्हर्सिटीत पोचल्यावर ही गुणी रूममेट भेटली. गोष्टी घडवणं आणि त्या घडत जाणं यात घडणं जास्त आनंद देतं. It feels like it was meant to be!!

खरे adventure  दुसरे दिवशी सकाळपासून चालू झाले.पहाटे ४.३० ला दिवस सुरू. मग दिवसभर विविध sessions. पहाटे ५ ते ५.३० ओम मेडिटेशन, ५.३० ते ७ खूप सारे व्यायाम, सुर्यनमस्कार, योगासने, कधी कधी षट्क्रियांचा सराव असे सर्व चालायचे. ७ ते ७.३० कपडे धुणे, आंघोळ मग ७.३० ते ८ न्याहरी, ८ ते ९ हनुमानचालीसापठण, भगवद्गीता मंत्रपठण, शिवाय योगी, सात्विक आचारण कसे असावे इत्यादी विषयांवर व्याखाने असायची त्याला मैत्रीमिलन असे नाव होते. BSc, MSc, Phd करणारे सर्व विद्यार्थी आणि distance education वाले आम्ही असे सगळे तिथे एकत्र असायचो. सामूहिक पठण छान वाटायचे. प्रोजेक्टर वापरून श्लोक आणि त्यांचा अर्थ डोळ्यासमोर ठेवला जायचा. संस्कृत भाषेची संपन्नता अनुभवताना मंत्रमुग्ध वाटायचे.  त्यानंतर ९ ते ९.४५ कर्मयोग म्हणजे जे सांगतील ते काम करायचे. अहं, इगो, प्रतिष्ठा बाजूला ठेवून परिसर स्वच्छता, झाडू मारणे, वर्ग व बसायची जागा साफ करणे, कचरा उचलणे, स्वयंपाकघरात भाजी चिरणे अशी विविध कामे दिली जायची. वॄथा अभिमान गाळून टाकणे आणि आळस झटकून कर्मयोगी बनण्यातली ही प्रथम पायरी. त्यानंतर १० ते १ अनेकविध विषयांवर व्याख्याने असत. योग म्हणजे काय, योग म्हणजे काय नाही, भारतीय पुराणकालीन संस्कृती, वेदाभ्यास, शुध्दीक्रियांचे( षट्क्रिया ) प्रकार, उपयोग, आसने शिकवण्याची युनिव्हर्सिटीने प्रस्थापित केलेली पध्दती, ज्ञानयोग, कर्मयोग, भक्तियोग, राजयोग, कोणत्याही मार्गाने योगसाधना करून अंतिम लक्ष्य मोक्ष, आनंद अशा कमी अधिक जड विषयांवर शिकवणी व्हायची. मग १ ते २.३० जेवण व आराम, ३ ते ४ प्राणायाम विविध प्रकार, महत्व, फायदे यांचा अभ्यास, ४ ते ५ cyclic meditation हा त्यांनी प्रस्थापित केलेला उपनिषदांवर आधारित मेडिटेशन प्रकार आहे. कायिक आणि मानसिक शांतीसाठी अत्यंत प्रभावी. सन्ध्याकाळी ५ ते ६ मधे माल्ट घातलेले दुध पिऊन ताजेतवाने होऊन क्रिडा योग म्हणजे ग्रूप गेम्स, मेमरी गेम्स् इत्यादी असायचे. ६ ते ६.३० तेथिल मन्दिरात जाऊन भजन असायचे. इथे मात्र मी रमू शकले नाही. मुर्तिपूजन, देवाचे अवतार, त्यांची भक्तिगीते याबद्दल मला अजून तरी ओढ वाटलेली नाही. यानंतर ६.३० ते ७.१५ त्राटक सराव म्हणजे डोळ्यांसाठी शुद्धीकरण क्रिया, मन:शांती, एकाग्रता वाढवण्यास उपयुक्त असा हा प्रकार आहे. त्यानंतर रात्री ७.३० ते ८.३० जेवण आणि ८.३० ते ९.३० happy assembly असायची. म्हणजे सगळ्यांनी मिळून शेवटच्या दिवशी एक रंगारंग कार्यक्रम बसवायचा त्याची आखणी, सराव करण्यासाठीचा हा वेळ असायचा. आमच्या ग्रूप ने दशावतार आसनांच्या सहाय्याने दाखवले होते. काहींनी नृत्य, नाटिका, समूहगीत असे पाऊण तास सादरीकरण शेवटच्या संध्याकाळी झाले.  याचा मूळ उद्देश प्रशिक्षणार्थींनी एकमेकात मिसळावे, दुजाभाव संपावा, अहंभाव नसावा, नेतृत्वगुणांना वाव, सामाजिक एकत्रीकरण व्हावे असा होता. आम्हा ३५ जणांमधे एक १७ जणांचा गट केरळ मधून आला होता. सुरूवातीला ते सर्व खूपच त्यांच्यात्यांच्यात असायचे, मल्याळीच बोलायचे पण शेवटच्या दिवसापर्यंत बरेच मोकळे झाले. मला देखिल सुरुवातीला त्यांची गटबाजी, यंडूगुंडू च्यावच्याव असह्य होत होती. पण ७ दिवसांच्या शिकवणीतून Tolerance and Acceptance यातला फरक लक्षात आला आणि मग मी त्यांच्याबरोबर आनंद घेऊ लागले. Tolerance चा अर्थ एका शिक्षकाने समजावला तो म्हणजे बाहेरून शांत पण आतून खदखद, चिडचिड. पण Acceptance म्हणजे दोन्ही स्तरावर शांतता. समोरच्याला आहे तसे स्विकारणे, no anger, no criticism, no efforts to change someone.  म्हणूनच की काय, एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली आणि वेगळी वाटली की कोणत्याच शिक्षकाने कधी आसनांबद्दल, आमच्या विविध परीक्षा घेतल्या त्याबद्दल आमचे फार कौतुकही केले नाही किंवा चुकांवर टिकाटिपण्णी तर अजिबातच नाही. स्वपरिक्षण, स्वयंशिस्त आणि स्वयंसुधारणा यावरच भर होता. इथली अजून एक खासियत म्हणजे जुन्या नव्याचा उत्तम संगम. वेदकालीन गुरूकुल पद्धती ही शिकायला मांडी घालून खाली बसण्यापासून ते काही ज्येष्ठ शिक्षकांच्या कुटीमधे शिकायला जाण्यापर्यंत, यज्ञयाग, मंत्रपठण, संस्कृत भाषेचा अध्ययनात वापर, प्रत्येक गोष्टीची सुरूवात आणि शेवट श्लोकपठणाने करणे अशा प्रकारे अनुसरली जाते. पूर्णवेळ कोर्सेस चे विद्यार्थी इथेच राहतात, जेवतात. पण त्याचबरोबर, projector, computer, online library, CDs, distance education, English medium of instruction याचाही वापर आधुनिक जगाशी संयुक्तिक आहे. संपूर्ण ७ दिवस कोणालाही चिडलेले, रागावलेले, उपरोधिक, जोरात ओरडताना, वैतागताना, अपमान करताना, हुकुम गाजवताना पाहिले नाही. Bsc yoga (३ वर्ष) and BNYS (Bachelor of naturopathy and yogic science) (५ वर्ष) साठी येणारी अगदी कोवळ्या वयातली मुले १२वी नंतर इतक्या लांब येऊन एका वेगळ्या जीवनपद्धतीचा हिस्सा बनतात हे खूप विलक्षण वाटले. त्यांना रविवारी सकाळी ९ ते संध्याकाळी ६ पर्यंत बाहेर जायला परवानगी असते. प्रशांती कुटीरम बंगलोर एअरपोर्ट पासून ७० कि.मि. दूर एका खेड्यात १५० एकर जागेवर वसले असल्याने बाह्यजगाशी या मुलांचा संबंध फारसा येत नाही. मोबाईल चा वापर होता पण ठिकठिकाणी बंद ठेवा, silent ठेवा असे संदेश होते. तरूण वयात उसळत्या harmones बरोबर spirituality शिकणं, संयम शिकणं हे किती अवघड जात असेल असं मला वाटत राहिलं. पण जमेल त्या मार्गाने योगाभ्यासाची ओळख अगदी लहान वयापासून मुलांच्या विश्वात करून द्यायला हवी हे मनापासून पटलं. योग म्हणजे केवळ आसनं नव्हे. ती एक जीवनपद्धती आहे. मूल्यशिक्षण, खरा आनंद वस्तूत नसून स्वत:च्या शांततेत आहे, समाधानी, तॄप्त असणं, हव्यास न धरणं, राग, मत्सर न करणं, हे सगळं मुलांना लहानपणापासून शिकवणं म्हणजेही योगच की!

प्रशांतीचा परिसर हिरवागार आहे, सोलर वीजेचा वापर, जास्तीत जास्त नैसर्गिक जगण्याचा प्रयत्न, खाण्यामधे पूर्णत: शाकाहारी, सात्विक पण चवदार पदार्थ, स्वत:चे ताट स्वत: धुणे, काही दालनांत इतरांना वाढणे किंवा काही ठिकाणी बुफे पद्धत असे दोन्ही असायचे. चहा कॊफी ऐवजी नवधान्यांचे माल्ट घातलेले दूध दोन्ही वेळेस असायचे. त्यांचीच गोशाला आहे तेथिल गायींचे ताजे दूध असायचे. चार ठाव भरपेट खाऊन सुद्धा २ किलो वजन घटले. कारण सोबत व्यायाम, शिस्तशीर दिनक्रम, शांतता, नैसर्गिक स्वस्थ वातावरण पण होते. पहिले २ दिवस सतत मांडी घालून खाली बसणे, व्यस्त आखलेले रटीन पाळणे, वेळा काटेकोर पाळणे, मुक्ताची, घरच्यांची आठवण यामुळे काही प्रमाणात मानसिक आणि त्यामुळेच शारिरीक अस्वस्थता वाटत होती. पण नंतर तो कमकुवतपणा मागे पडला. आई झाल्यापासून असे केवळ स्वत:बरोबर एकटे असणे याची सवयच उरली नव्हती J ! स्वत:च्या शरीराबद्दल, अगदी श्वासाबद्दल जागरूक रहायला आपण वेळ देत नाही. स्वस्थ पडून, डोळे मिटून एकेका अवयवाकडे, श्वासाकडे बघणे हे ऐकायला विचित्र वाटते पण ते जरूरीचे आहे. व्यायामाबरोबरच Deep relaxation हे सुद्धा वजन कमी करण्यासाठी, स्वास्थ्यासाठी आवश्यक आहे. पहाटे ५ ला  खोलीतून निघून ध्यानवर्गाकडे जातानाची निरव शांतता, अंधारात दिसणारं तारांगण, आणि वातावरणातली मंत्रमुग्ध करणारी प्रसन्नता मी विसरू शकत नाहीये. डोळे मिटून शांत बसणं इतकी साधी गोष्ट तरी आपण रोज करायला हवी. विचारहीन अवस्था ही अजून पुढची गोष्ट. आतला आनंद शोधणं, तो समजून घेणं हे सगळं अजून पुढे आहे. एकूणच या सगळ्याबद्दल विचार करायला वेळ मिळाला. इथली सर्व मुलं, शिक्षक एकदम फिट दिसायचे. व्यायाम, योगाभ्यासामुळे एक वेगळं तेज, शारिरीक स्वास्थ्य जाणवायचं, लवचिकता अचंबित करायची. हे सर्व पाहून खुप हुरुप वाटला. संस्कृत भाषा, वेदाभ्यास, योगिक ज्ञान कालवश होवू नये, यात प्रचंड शक्ती, ज्ञान सामावलेलं आहे. त्यायोगे ह्या युनिव्हर्सिटीचे काम अनमोल आहे. वैयक्तिक आयुष्यात योग अंगिकारणं हा एक सुखकर आणि नवनविन अनुभव देणारा प्रवास आहे. अभी तो सिर्फ शुरूवात आहे. Miles to go before I sleep!

- सानिका सुरेश बापट

        

What's in the name? Everything!

आज तुझं नाव ठेवायचा दिवस. आजपासून तुला संबोधून संवाद सुरु होइल. And on this very day, we commit to ourselves a few things. हे लिहून ठेवून तुला कधितरी पुढे दाखवू आणि तेव्हाच आम्हाला पडताळूनही बघता येईल कि प्रत्यक्षात तसं वागण्यात आम्ही सफल झालो का आणि त्यामुळे तुझं काही नुकसान तर झालं नाही ना.
स्वतःला मूल होणं हा एक विलक्षण अनुभव आहे. सगळंच अकल्पित आणि चकित करून टाकणारं आहे. इथे पोचल्यावर अगदी नक्कीच जाणीव होते कि आपल्या समजुतीच्या अवाक्याबाहेरची शक्ती सगळं घडवून आणते आणि आपण फक्त पाहत राहतो. तुला ज्याक्षणी माझ्या आतून बाहेर येताना पाहिलं तो क्षण मला खरंच थिजवून टाकणारा होता. माझं मूल वगैरे काहीही भावना मनात नव्हती तेव्हा. होतं केवळ प्रचंड आश्चर्य ! आणि नव्हती का म्हणू, अजूनही नाही आहे अशी काही भावना. अशी चमकू नकोस. खलिल जिब्रानच्या ओळी आता पुरेपुर पटत आहेत. “तुमची मुलं ही तुमची नाहीत. जीवनप्रवाहाची ती अपत्ये आहेत. ती तुमच्यातून आलीत. तुमच्यापासून निर्माण झाली नाहीत. त्यांना फक्त प्रेम द्या. तुमचे विचार देऊ नका.” आमचा असा दृढ विश्वास आहे की प्रत्येक जीवाचा, त्यातील आत्म्याचा एक निश्चित उन्नती मार्ग असतो, काही अपेक्षित जीवनउद्दीष्टे असतात जी पुरी होण्यासाठी, त्याची आत्मिक प्रगती होण्यासाठी नवा जन्म घेतला गेलेला असतो. त्यानुसार, तुला तुझ्या या प्रवासात लागेल ती मदत देण्याचं काम आम्हाला नेमून दिलं आहे असं आम्ही समजतो. आम्ही देखिल तुझ्या थोडेसे आधी प्रवास सुरु केलेले तुझे सहप्रवासीच आहोत. हा अफाट पसारा आम्ही सुद्धा आमच्या आकलनशक्तीने जमेल तसा समजून घ्यायचा प्रयत्न करतोय. तेव्हा तुला कधी अधिकारवाणीने हेच कर, हे करू नकोस, अशीच वाग, अशी रहा असं आम्ही सांगणार नाही. आम्हाला लागलेले खाचखळगे तुला जरूर सांगू पण तुला मार्गनिवडीचं स्वातंत्र्य अगदी नेहेमी असेल. अगदी लहानपणापासून तुला काय आवडतं याचं भान आम्ही आमच्या आवडीनिवडींच्या पलिकडे जाऊन ठेवू आणि त्याचा आदर करू. तुला विचारू तुझं मत अगदी छोट्यात छोट्या गोष्टीत. कारण तुला त्याच परमशक्तिने दिलेली एक विचारशक्ती असणार आहे, अभिव्यक्ती असणार आहे ज्याला प्रोत्साहन देणं आमचं काम आहे. या समाजात आपण राहतो म्हणून तुला जसं आज एक नाव मिळतं, तसाच जन्माने एक धर्म मिळतो, एक जात, पोटजात मिळते, आपल्या दोन्ही घरात चालणारे रीतिरिवाज, संस्कार मिळतात. हे सगळं आणि असंच बरंच काही आपसूकच मिळत जात असलं तरी तुझ्या विचारांनी तू यातलं काय योग्य, काय अयोग्य, काय तू जपावंस आणि काय तू बदलावंस हे ठरवायला मुक्त आहेस. अशी मोकळीक तुला नेहेमीच असेल. तू मुलगा म्हणून वाढण्याचा प्रश्नच नाही कारण तू मुलगी रूपाने इथे आली आहेस. पण तू एक मुलगी म्हणूनही वाढू नयेस तर एक माणूस म्हणून वाढावंस, जगावंस, जगणं अनुभवावंस असं खूप वाटतं. समाजातल्या याही भेदात तू कधी अडकू नयेस तर त्यापासून बंधमुक्त जगावंस. कुठ्ल्याच बाबतीत केवळ आम्हाला, समाजाला छान वाटावं म्हणून स्वतःच्या मनाविरूध्द, इच्छेविरूध्द जगण्या-वागण्याचं, स्वतःला योग्य वाटणारे विचार दाबण्याचं दडपण तू घेऊ नयेस. तू मुक्त असावंस, मुक्तं जगावंस. तूझं "तू" असणं आम्ही स्विकारू शकलो तरच आम्ही स्वच्छ प्रेम करू शकू तुझ्यावर. आपल्या नात्याचा आधार फक्त स्वच्छ, निस्वार्थी, निरपेक्ष प्रेम असावं, आणखी काहीच नको.
तुझ्यासाठी तशी बरीच नावं सुचली. निसर्गाची प्रत्येक निर्मिती निर्विवाद सुंदरच असते म्हणून तुला "तन्वी" म्हणावंसं वाटलं. तू स्वच्छंदे खूप फिरावंस, जीवनमार्गात खराखूरा भरपूर प्रवास करून अनुभवसंपन्न व्हावंस म्हणून "राही" म्हणावं वाटलं. आयुष्यात अनेक वेळा अनेक रूपात सापडू शकणारं उत्कट प्रेम, ज्यामुळे एक प्रकारची अद्भूत शांती, तृप्ती, श्रीमंती आणि समाधान अंतरात नांदतं, असं सशक्त प्रेम तुला समजावं म्हणून "राधा" म्हणावंसं वाटलं. नम्रपणा, सरळमार्गीपणा आणि सच्चाई या गुणांचं प्रतिक म्हणून "रूजुता" म्हणावं वाटलं. पण या सगळ्या सगळ्यापेक्षा महत्व वाटतं ते तू मुक्त असावंस, मुक्तं जगावंस यालाच, आणि म्हणून मुक्त अशी तू "मुक्ता", बंद शिंपल्याच्या पेटीतून आपली स्वतःची स्वतंत्र गुणवैशिष्टे घेऊन निपजलेल्या मोत्यासारखी तू "मुक्ता" !
मोठेपणी हे नाव तुला फारसं भावलं नाही तर ते बदलायलाही तू मुक्त असशीलच ! :)

’तू’ !

’तू’ भेटायला येणार म्हणून तयारी चालू आहे. एकीकडे उत्सू्कता आहे, अधीरता आहे तर थोडी धाकधूक ही आहे. तसे आता बरेच दिवस झाले भेटू भेटू म्हणतोय आपण पण कशी असेल प्रत्यक्ष पहिली भेट असं वाटून कधी शहारणं तर कधी मोहरणं चालू आहे. प्रत्येक नातं नवीन काय काय घेऊन येतं. प्रेम अनेकदा सापडतं आणि वेगवेगळ्या छटा उलगडून दाखवतं. त्याची तुलना करू नाही कारण ती होवू शकत नाही. समोरच्याला आहे तसं स्विकारणं म्हणजे च प्रेम ना? तुझं ’तू’ असणं आणि ते मला मनापासून आवडणं म्हणजे च प्रेम ना? ’तू’ कसं असावंस, कसं दिसावंस, कसं रहावंस, कसं वागावंस, काय करावंस आणि कसं जगावंस हे मी ठरवणं म्हणजे ’तू’ला मी बांधून ठेवणं, ’तू’झ्यातल्या नैसर्गिक शक्तिला, भक्तिला, अभिव्यक्तिला सहजच आडवं येणं. तुझं मन मोडून जर काही माझ्या मनासारखं होत असेल तर तो ’तू’ मला दिलेला आनंद नसून केवळ माझा ’स्व’ सुखावणं नाही का? म्हणूनच मनापासून वाटतं - तुझं माझं नातं अगदी भेटीच्या पहिल्या क्षणापासून मुक्तं असावं, अपेक्षा नसाव्या, मानसिक अवलंबित्व नसावं, ’स्व’ सुखावण्याचा खोटा खेळ नसावा, दोन जीवांचं भेटणं असावं पण दोन व्यक्तिमत्वांचं भिडणं नसावं, कोणी एकानेच न खेचता जगणं म्हणजे एकमेकांकडून अलगद शिकत जाणं असावं, मी म्हणेन तसंच कर असा आग्रह नसावा, आणि ’तू’ आणि ’मी’ साथीने पण स्वतंत्र आपापल्या गतीनं, मतीनं, शक्तिनं आणि श्रध्देनं वाढत रहाणं असावं, जगण्यातल्या आव्हानांशी झगडत घडत जाणं असावं !

समांतर !

नुकताच अमोल पालेकर चा समांतर सिनेमा पाहिला. प्रिय व्यक्तीचा विरह हा विषय नवीन नसला तरी तो हाताळताना एक विलक्षण संवेदनशीलता जोपासली आहे. दोघांचा अभिनय तर सुंदर च पण शर्मिला टागोर चा बराचसा मूक अभिनय फारच बोलका वाटतो. प्रेमाचं माणूस बरोबर सोबत नसलं तरी त्या विषयी च्या कोमल, हळूवार भावना या कुठ्ल्याही सुंदर गोष्टीतून, कलेतून व्यक्त होत राहतात आणि खरं प्रेम हे कधीच destructive नसतं तर ते सृजनशील असतं याची साक्ष मिळत राहते. मग ते व्हायोलीन चे खेचणारे सूर असोत किंवा सुंदर काव्य असोत, अथवा ओरिगामी चे पक्षी असोत, खूप जपलेली बकुळीची फुलं असोत वा चित्रकलेतून, कुंभारकलेतून साकारणारे कल्पक आकार असोत. मनस्वीपण, उत्कटता, अथांग प्रेम ज्याला समजतं आणि पेलवतं त्याला या सिनेमाचं सौंदर्य ही उमगेल !

Connections

As I dive into different bloggers' posts, I find that there is an unimaginable breadth and depth of topics that human beings want to talk, think, share about. It is so fascinating that all such humans have such a huge common platform...Hats off to the idea of blogging and the minds behind it who made it a reality. A person you know, i.e. you think you know, who might be your friend, your relative, your colleague, has so much going on in his/her mind and not all can be shared, spoken out at that very instant with you. But with blogs, as you get to read his/her mind, it is mesmerising to find that you know so little about a person and his capabilities to think ! People crib about technology, modern era with changing relations and changing ideas of human connections but I often feel that people have more ways and means to be connected with others than those were available in past. There is a typical crib that people / relations / connections / ties are becoming loose these days, but I rather think that they are becoming more open, more free, more true towards each other and blogging sure is one such tool helping in the process of connecting people. Afterall, knowing someone by reading his/her mind, accepting his/her ideas, thoughts and offering him/her complete freedom is what a relation or "connection" is all about !

भारी Baraha !

भाई वा ! मराठी मधे लिहिताना खूपच छान वाटतयं !
Baraha नावाच्या software ची अपार कृपा !! इतके सोपे करुन ठेवले आहे typing. आता भावना आणि शब्द मायबोली त पोचवू शकतो आपण.
Baraha वापरण्यासाठी ---
१. इन्टरनेट वर गूगल मधे baraha असा शोध करणे.
२. हे software डाऊनलोड करून install करणे.
३. मग त्या मधिल BarahaDirect हे application run करणे.
४. हवी ती भाषा वापरून (सेटिन्ग्ज मधे निवडून) कोणत्या ही application मधे typing करता येते.
५. F11 ह्या बटणा चा वापर करून आपल्या भाषेत typing चालू किवा बन्द करता येते.

मराठी मधे लिखाण करून आपल्या भाषेचे नेट जगतातील अस्तित्व जपा !

शुभास्ते पन्थानः !